Ο Ελληνικός λαός έχει δείξει σε πολλές περιπτώσεις την ατομική κι συλλογική ευθύνη που τον διακατέχει. Όπως επίσης και το πνεύμα του εθελοντισμού -ατομικού και συλλογικού- δεν το ανακάλυψε με την πανδημία του κορονοϊού ή με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η νεότερη Ελληνική ιστορία έχει πλούτο συμπεριφορών υψηλού αισθήματος ευθύνης. Η έλλειψη υπάρχει στην Ελληνική πολιτεία που πρέπει να είναι σταθερά προσανατολισμένη στην Συνταγματική διασφάλιση της υγείας και της ελευθερίας των πολιτών.
Εδώ θα κριθεί με αφορμή το κορονοϊό αν έβγαλε τα αναγκαία συμπεράσματα ώστε να μην ξαναχρησιμοποιήσει «Μέτρα που ουσιαστικά απαντούν στην πρόθεση και ανευθυνότητα του 1 στους 10, που δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα της κατάστασης». Μιας λογικής που ξεπερνά και την άλογη λογική του στρατού της ομαδικής τιμωρίας.
Αντί να προϊδεάζει για επαναληπτικά μέτρα περιορισμών τον Οκτώβριο του 2020 πρέπει να δυναμώσει το Δημόσιο χαρακτήρα υγείας για περιπτώσεις πανδημίας. Ένας χαρακτήρας που δεν μπορεί να έχει ο τομέας της ιδιωτικής υγείας σε καμιά χώρα του πλανήτη.
Είναι και ο μόνος τρόπος θωράκισης της Ελληνικής οικονομίας για να μην μετράμε πόσες επιχειρήσεις έκλεισαν και πόσοι άνεργοι προστέθηκαν στον μακρύ κατάλογο των τελευταίων δέκα ετών. Για να μην χρειαζόμαστε μέτρα επιδομάτων και δανεισμού ανάγκης, αλλά πρακτικές ανάπτυξης της οικονομίας και της ευημερίας του Ελληνικού λαού.
